– Сардааар! Зухрааааа! – Ащы түтін тамағын тырнап, қырылдаған үнмен балаларын атап шақырды. Жастығының жанында жатқан орамалды шұғыл алып, аузы мен мұрнын тұмшалап, бөлмеден сүріне-қабына шықты. Көзі жасаурап, удай ашып барады. Бір қолында орамалы, екінші қолымен қабырғаны сипалап, әрең жүріп келеді. –…
– Ке-ре-мет!!! Вагонда бізден басқа ешкім жоқ! Есі дұрыс адам дәл 31 желтоқсан күні жолға шыға ма? – деп, Зарина қабағын түйіп, әпкесіне алара қарады. Купенің есігін жұлқи ашып, қолындағы жол сөмкесін жүк салатын орынға тастай салды да, орнына сылқ…
Сезім автобустан сыртқа қарап, қызыл, сары кілемге оранған күзгі Алматыны тамашалап, ұзақ ойға шомып кетіпті. Біреу орындығының арқасын үздіксіз тебе бастағанда селт етті. Мойнын бұрып қарап еді, бес-алты жасар бала мен анасы отыр екен. Тілі күрмеліп, бала бір нәрсені қайталап…